Δύο

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ήμουν με κάποιον.  Δεν θυμάμαι ποιος ήταν αυτός ο τελευταίος, ποια χρονιά ήταν, αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι, δεν θυμάμαι ποιος από τους δύο μας έφυγε.

Έλεγα στον εαυτό μου ότι θα έρθει το ιδανικό όταν θα είσαι έτοιμος να το δεις. Όσο το μυαλό ταξιδεύει στο παρελθόν, δεν βλέπουμε καθαρά τι συμβαίνει γύρω μας. Δεν είμαστε έτοιμοι. Σίγουρα κάποιοι προσπαθούν να μας προσεγγίσουν, κάποιοι να μας αγγίξουν μεταφορικά ή κυριολεκτικά, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε.

Και με τον χρόνο να περνά, έκλεισα όλες τις σχισμές, έκλεισαν όλες οι πληγές και θάμπωσαν τα φιλιά από τα παλιά· και ήμουν έτοιμος. 

Γιατί πάντα έλεγα στον εαυτό μου ότι θα έρθει το ιδανικό όταν θα είσαι έτοιμος να το δεις.

Όμως δεν ήρθε, δεν έτυχε, δεν βρεθήκαμε ποτέ με αυτό το ιδανικό.

Και μετά το ξέχασα και έχτισα μια άλλη ζωή. Διασκεδάζω και ταξιδεύω με τους φίλους μου. Γέμισα τα βράδια μου με κάθε είδους δραστηριότητα. Έμαθα να βγαίνω να τρώω και να πίνω μόνος μου. Να φοράω τα ακουστικά μου και να περπατώ χιλιόμετρα και να μπαίνω στο αυτοκίνητό μου για άγνωστες διαδρομές.

Και καθώς τα χρόνια περνάνε, καμιά φορά μια μυρωδιά από έναν περαστικό, μια χροιά από κάποιον σε μια σκοτεινή αίθουσα κινηματογράφου ή ένα τυχαίο άγγιγμα από κάποιον που προσπαθεί να περάσει ανάμεσα από τον κόσμο σε ένα μπαρ, εκεί χαμηλά στη μέση μου,  ξυπνά την επιθυμία για αυτό το ιδανικό. Το δύο.

Μαγικός αριθμός το δύο.