4380 Πρωινά

Πρωτογνωρίστηκαν δώδεκα χρόνια πριν σε ένα από εκείνα τα μεθύσια που άγνωστοι μεταξύ τους θαμώνες ενός  μαγαζιού  γίνονται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή  μία μεγάλη διονυσιακή παρέα. Η ζαριά, το καινούργιο μοίρασμα της μοίρας εκείνο το βράδυ τους έφερε να κάθονται απέναντι.

Like anyone would be

I am flattered by your fascination with me…

Ξέρετε τι παθαίνει ο εγκέφαλος του ανθρώπου όταν ερωτεύεται? Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος επιστήμονας για να γνωρίζει την απάντηση. Όταν ερωτεύεται κάποιος δυνατά, καθαρά, ο εγκέφαλος εκτελεί μία μόνο λειτουργία, στέλνει κύματα ευτυχίας σε όλο μας το σώμα στη σκέψη του ανθρώπου που ερωτεύθηκε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του ανθρώπου που καθόταν εκεί στην απέναντι καρέκλα. Τίποτα άλλο δεν κάνει.  Δεν υπάρχει καμία άλλη σκέψη, καμία άλλη λειτουργία.

Ξεκάθαρος έρωτας, αυτό συνέβη εκείνο το βράδυ. Τους πήρε ελάχιστα λεπτά από την απόλυτη άρνηση, να περάσουν στο στάδιο της απίστευτης έκπληξης και στη συνέχεια να συνειδητοποιήσουν ότι οι ζωές τους, εκείνη την απειροελάχιστη στιγμή μέσα στην αιωνιότητα του χρόνου,  είχαν πλέον αλλάξει.  Δύο ζωές καλοβολεμένες και καλοκουρδισμένες έως εκείνη τη στιγμή.

Must be somewhat heartening

 to watch shepherd need shepherd…

Στα δώδεκα χρόνια  από εκείνο το βράδυ, μόνο δύο φορές ξύπνησαν ο ένας δίπλα στον άλλο.  Από τα 4.380 πρωινά μόνο τα 2 είδαν μαζί την ανατολή. Ένας γάμος χαμένος μέσα στο χρόνο από τη μία πλευρά  και από την άλλη πολλές ενδιάμεσες περιστασιακές σχέσεις, δεν τους έδωσαν ποτέ την δυνατότητα να ζήσουν μία ζωή κοινή.

Όμως δώδεκα χρόνια μπαινόβγαιναν ο ένας στη ζωή του άλλου σαν να ήταν αυτός ο σωστός τρόπος ή μάλλον σαν να ήταν αυτός ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουν, για να αναπνεύσουν για να ζήσουν. Συναντήσεις το  πρωί πριν τη δουλειά, βροχερά απογεύματα αντί του  γυμναστηρίου, έκτακτα meetings, επισκέψεις σε ανύπαρκτους συγγενείς, ραντεβού σε γιατρούς που δεν έγιναν. Δώδεκα χρόνια είχαν εξαντλήσει κάθε δικαιολογία για να βρίσκονται.

«Είμαι από κάτω είσαι μόνος? Να ανέβω? Τι ώρα γυρνάς? Σε ποια περιοχή είσαι? Τι θα κάνεις αύριο?  Θα βγείτε το Σάββατο? Να πεταχτώ για λίγο? Έφυγε να περάσω?»

You speak of my love like

you have experienced love like mine before…

Εκείνο το βράδυ είχαν πιεί πάρα πολύ.  Όπως κάθε φορά που βρισκόταν οι δύο τους. Η αλκοόλη ήταν το πέπλο εκείνο που σκέπαζε όλες τις βρωμιές και τις σκόνες των ζωών τους.  Πλέον μόνο έτσι ξεθώριαζε η πραγματικότητα τους, μόνο έτσι δεν υπήρχε το πριν και το μετά.  Ήταν μόνο οι δύο  τους και οι χημικές ενώσεις της αιθυλικής αλκοόλης να λειτουργούν σαν συνδετικός κρίκος.

Ο ιδρώτας ακόμη ήταν νωπός στα σώματα τους όταν του είπε ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που θα βρισκόταν. Δώδεκα χρόνια ήταν πολλά. Οι ζωές τους είχαν ήδη καταστραφεί όμως  τους απέμεναν αρκετά χρόνια να προσπαθήσουν να επουλώσουν αυτή τη πληγή και να ζήσουν σε μία αποδεκτή φυσιολογικότητα.

I don't think you unworthy

I need a moment to deliberate

Εκεί μπροστά στη πόρτα για τελευταία φορά  πάλεψαν, αγκαλιάστηκαν  χτύπησαν ο ένας τον άλλον, έκλαψαν.  Κανένας όμως από τους δύο δεν είπε: όχι δεν φεύγω ή ξέχασε ότι είπαμε και μείνε.  Κανένας δεν μίλησε.

Η πόρτα έκλεισε και έμεινε μόνος του.  Ξαναγέμισε το ποτήρι του και οι στίχοι ήρθαν στα χείλη του από μόνοι τους και αυτοί οι στίχοι ήταν ίσως το μεγαλύτερο ψέμα που ξεστόμισε στη ζωή του:

But you, you're not allowed you are uninvited

an unfortunate slight…

 Uninvited  –  Alanis Morissette

 Photo by Masaaki Komori